Van het uitreiken van een Immaterieel Testament maken we een bijzonder moment.
Er is gesproken, geschreven en gedacht. Met ruimte voor een lach en een traan. Bijna ongemerkt ontstaat een bijzondere band tussen degene die vertelt en de secretaris.
En dan is het moment gekomen om dit traject af te sluiten. Het Immaterieel Testament ligt op tafel. Er is ruimte om stil te staan bij het proces dat is geweest en de woorden die blijven. We lezen voor, stempelen en ondertekenen. Daarmee schatten we iemands persoonlijke inboedel op waarde.
Meine (op de foto met secretaris Jan): “Ik heb beleefd hoe je een diepere kern van jezelf kunt raken.”